Home

Natuurlijk moet ik na zo'n lange reis ook nog wat laten weten over het laatste stukje van mijn reis. Afgelopen vrijdag ben ik samen met Yvon via Mosselbay naar Kaapstad gereisd. De zaterdag hebben we heerlijk in de zon kunnen bijkomen van alle indrukken de afgelopen vier weken. En dat waren er zeker veel. Ook hebben we geprobeerd te surfen (golfsurfen) waardoor ik nu onder de blauwe plekken zit. Nu zijn we aan het genieten van alles wat Kaapstad te bieden heeft. Het is prachtig, alleen helaas blijft het maar regenen. Toch hebben we ons goed vermaakt met een tour door het wijngebied. Morgen gaan we nog wat meer van de omgeving verkennen en dan vliegen we weer naar huis, waar ik meteen weer in mijn normale leven stap.

Vandaag was mijn laatste dag als vrijwilliger in Helenvale. Ik kijk er wel naar uit om weer naar huis te gaan, maar het is toch niet leuk om ons project op Bayview achter te laten. Het lukt natuurlijk nooit om een project in vier weken volledig af te ronden. Dat wist ik ook wel voordat ik ging, maar het is toch vervelend om ons leesprogramma en de computerlessen achter te laten, nu we er eigenlijk nog middenin zaten. Wij hebben als vrijwilligers de school eigenlijk een eerste aanzet gegeven, en nu moeten ze er zelf verder mee. Gezien de positieve waardering van de leraren voor ons werk heb ik daar nu ook wel vertrouwen in. In de afgelopen maand is er al het een en ander veranderd op school. Zo loopt er een nieuw project: Seeds of peace, dat de vrede op school wil herstellen. Ook is Bayview uitgeroepen als focusschool in de omgeving. Ook heb ik duidelijk gemerkt dat de leraren bijvoorbeeld veel positiever staan tegenover computers.

Vandaag was de dag waar de hele school al een week naartoe leefde, de bruiloft van Andrea, een van de kleuterjuffen op Bayview Primary. Wij kregen al snel door dat een bruiloft hier in de coloured gemeenschap in Port Elizabeth wel net iets anders is dan een bruiloft in Nederland. Twee weken geleden kregen wij voor de eerste keer te horen over de bruiloft van Miss van Dijk. Toen al had ze stress of alles wel goed zou gaan. Ze zou gaan trouwen in de court van Port Elizabeth en de receptie vond plaats in de lerarenkamer op school. En omdat wij nu ook bij de school horen werden we van harte uitgenodigd. Toen dachten we nog dat we alleen even bij de receptie zouden zijn om ze te feliciteren, maar dat liep vandaag net even anders....

Afgelopen paar dagen heb ik uitgebreid kunnen meemaken hoe een het leven en het werk is van een leraar in Zuid-Afrika. Ik heb natuurlijk al een beetje kunnen proeven door het lezen met de kinderen en de computerlessen, maar nu we de leraren op school beter leren kennen (en zij ons) krijgen we steeds meer een indruk hoe moeilijk het is soms is om een leraar te zijn in een township. Natuurlijk ligt het ook niet alleen aan de situatie, sommige leraren blijken er zelf ook wel een (voor ons) vreemde houding op na te houden..

Afgelopen weekend ben ik met de hele groep vrijwilligers van Ready for life (back 2 school en secondary schools) een weekendje naar Tsitsikamma national park geweest. Dit park draait niet om de dieren, maar juist om de mooie natuur. We hadden met zijn vijven een blokhutje gehuurd in de middle of nowhere. Helaas blijkt dit geen garantie te zijn voor absolute rust, onze buren hadden toevallig net een groot feest tot vier uur 's nachts en toen weer vanaf zeven uur 's ochtends, dat relaxen is dus toch niet helemaal gelukt... Toch hebben we een ontzettend leuk weekend gehad! De zaterdag was bestemd voor bunjee jumpen, Yvon was de enige die het aandurfde en wij hebben allemaal vanaf beneden toegekeken, toch ook wel spannend. In ons primitieve blokhutje (met zelfs bruingekleurd water) hadden we wel een paar videokanalen, dus ook 's avonds hebben we ons goed kunnen vermaken.

Vandaag is er weer een einde gekomen aan onze werkweek. De vrijdag is voor ons een korte dag, om één uur trekken we de deur achter ons dicht. Met ons lijkt de hele stad dat te doen. Op de weg, in de winkel en op het strand, overal is het druk. Om optimaal te genieten van onze vrije middag en het schitterende weer zijn we vanmiddag gezellig even naar het strand gegaan. Net als overal in Zuid-Afrika en Port Elizabeth is ook hier de tegenstelling tussen arm en rijk merkbaar. Op de parkeerplaatsen voor het strand en voor de restaurantjes staat bij elke rij auto’s een man of vrouw in een fluoriserend hesje. Deze mensen wijzen waar nog plaatsen zijn, letten op je auto als hij geparkeerd is en helpen je met uitrijden. Dit alles om per auto een kleine fooi te verdienen (2 rand, 20 cent) en daarmee in hun onderhoud te kunnen voorzien. Dit is hier een heel normaal iets, de parkeerwachten staan op heel veel verschillende plekken.

Na bijna twee weken aan het werk in Zuid-Afrika blijkt dat het werken als vrijwilliger niet alleen lang leve de lol is. Elke ochtend om kwart voor acht zitten we met zijn vijven in de auto op weg naar Helenvale. Ik heb de twijfelachtige eer om de auto te mogen besturen, dus ik mag half slapend met ons kleine autootje door het drukke verkeer manouvreren. Een extra geluk is dat de auto nog met een choke werkt, en aangezien ik nog steeds eigenlijk niet weet waar die voor dient en hoe hij werkt maakt dat de rit niet comfortabeler. 

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met typen. We zitten nu pas een week op ons project en de tijd is omgevlogen. In één week heb ik weer heel veel bijgeleerd over het leven in Zuid-Afrika en in het bijzonder in de townships: Zuid-Afrika bestaat niet alleen uit blanken en zwarten, maar ook uit coloured; alle bevolkingsgroepen leven in streng gescheiden wijken en mensen met een afwijkend kleurtje worden volop nagekeken. De school waar wij werken staat in Helenvale, een van de coloured townships van Port Elizabeth. De eerste dag hebben we meteen een rondleiding te voet door de wijk gekregen. De straten zijn smerig en liggen vol met glas en afval. De huizen vielen me nog mee, misschien ook omdat ik wel het ergste verwachtte. Het zijn vaak nog stenen huizen met een enkele shack in de achtertuin of in het echt slechte deel van de township. Ook hebben de meeste nog electriciteit en een wc’tje in de tuin.

Hallo allemaal!

Hallo!

We zijn weer terug uit Lesotho, het einde van onze rondreis. We rijden nu in twee dagen naar Port Elizabeth en dan volgen verdere verhalen en ook foto's.

Ik zou het ook heel leuk vinden om te weten hoe het met jullie gaat, dus laat een reactie achter!

groeten van Katrien

Na een paar dagen relaxen (oftewel je frustreren over de relaxedheid) in Swaziland zijn we ondertussen weer wedergekeerd in de bewoonde wereld. Swaziland is helemaal ingesloten door Zuid-Afrika, met een eigen koning en president. Veel mensen werken in Zuid-Afrika of leven van het toerisme. Dat is ook te merken aan de hoeveelheid handycraft markets en allerlei kleine kraampjes langs de kant van de weg. De mensen zijn allemaal erg behulpzaam, hoewel het tempo hier nog langzamer ligt dan in Zuid-Afrika, en dat is erg langzaam....

Eerst een paar dagen geen internet, en nu in een keer twee dagen achter elkaar.... dan kan ik ook niet anders dan nog maar een berichtje posten.

Op dit moment zit ik achter de computer in een gezellig hostel in Komatipoort, net buiten het Krugerpark. Van Graskop, het dorpje waar we gisteren waren, zijn we helemaal door het Krugerpark naar hier gereden. Hoewel het weer een lange autodag was, was ook dit zeker de moeite waard. Vanochtend om vijf uur de wekker en om kwart voor zes vertrek, gelukkig maar want, zo hoorden we later, er worden maar 300 auto's per dag toegelaten bij de poort waar wij Kruger binnen zijn gereden. Een half uurtje later had 100 km omrijden betekend. Vanochtend kregen we nog niet veel mee van de omgeving vanwege dichte mist, maar daarna bleek dat Zuid Afrika inderdaad hele verschillende kanten heeft, groen en bergen en dor en uitgestrekt, en binnen 10 km rij je van het een naar het ander. Dat is wel erg vreemd om te zien.

Hallo Allemaal,

Na een lange reis (van deur tot deur 26 uur) ben ik samen met Yvon aangekomen in Zuid-Afrika, en ondertussen zijn we al heel wat bijzondere ervaringen rijker! We hebben het in ieder geval erg naar ons zin!

Na aankomst op Johannesburg hebben we eerst onze hele gave VW Citi Sport opgehaald bij de verhuurmaatschappij, en toen kwam meteen de eerste uitdaging: Links rijden over de drukken wegen naar Johannesburg citie, met een auto met natuurlijk ook de versnellingspook aan de linkerkant.. gelukkig geen ongelukken gemaakt maar een beetje stress was het wel, zeker omdat het hostel niet meteen te vinden was. Uiteindelijk kwamen we met een beetje hulp toch op de goede plek uit.

Het is bijna zover, over een week vertrek ik samen met Yvon naar Zuid-Afrika. We zijn nu druk bezig met de laatste voorbereidingen.

Aangekomen in Zuid-Afrika zullen we eerst in anderhalve week van Johannesburg naar Port Elizabeth trekken via onder andere Swaziland en de Drakensbergen. Op 10 augustus begint het vrijwilligerswerk in Helenvale, een township bij Port Elizabeth. We zullen daar een maand aan het werk blijven, op een van de middelbare scholen waar het project R4L Secondary Schools actief is. Na deze periode vliegen we via Kaapstad weer naar huis.

Ik wil jullie allemaal graag op de hoogte houden van mijn belevenissen, dus ik zal proberen regelmatig verslag te doen op deze weblog. Zeker in Port Elizabeth zijn er goede mogelijkheden om te internetten, dus voeg jezelf toe aan mijn mailinglist dan blijf je op de hoogte!

Groeten van Katrien